Nasze koty

Właściwie niemalże od momentu urodzenia Muriel było pewne, że kocica zostanie z nami. Jedna z dwójki orientów w siedmiokotkowym miocie (cała reszta rodzeństwa to syjamy), niespodziewana cynamonka (nikt, na czele z właścicielkami kocura nie miał pojęcia, że Lakshmi niesie gen naszego ulubionego koloru), a w dodatku jedno z najsilniejszych, największych i najbardziej bezproblemowo rozwijających się kociąt z miotu. Do tego właścicielka fenomenalnego, długiego ciała odziedziczonego po tatusiu (mama Koko jest raczej z tych drobnych). Nic dziwnego, że stosowną decyzję podjęliśmy raczej szybko.

No to teraz mamy, cośmy chcieli. Absolutne żywe srebro i wariatkę. Towarzyszkę szalonych gonitw z Kokosem, wywlekaczkę foliowych torebek, zrzucaczkę z półek nie tylko drobnych przedmiotów, ale i całych książek, destruktorkę choinki… Tak, tak: „choinka zemdlała” to nie tylko popularny wśród kociarzy mem, ale i powtarzająca się rzeczywistość wielu hodowli, spośród których nasza nie jest wyjątkiem. Kupno bodajże trzy lata temu ciężkiego, profesjonalnego stojaka wprawdzie trochę pomogło, ale na Muriel nawet to okazało się niewystarczające.

Jednak poza skłonnością do szaleństw nasza cynamonka to prawdziwy słodziuch. Na leżenie na kolanach czy noszenie na rękach nie ma wprawdzie nigdy czasu ani cierpliwości, ale głaskanie, zwłaszcza takie mocniejsze głaskanio-czochranie wręcz uwielbia. Jest też bardzo zżyta ze swoją matką i babką, co u kotek wcale nie jest regułą. Do dziś pamiętamy konflikt pomiędzy naszą pierwszą kotką Uszą a jej córką Brownie, który wiele lat temu zdecydował, że kariera hodowlana tej drugiej trwała tak krótko. Więc nie narzekamy, tylko cieszymy się z naszej koteczki po cichu licząc, że kiedy sama zostanie mamą, trochę się ustatkuje.