Nasze koty

Fawuś jest jednym z czwórki kociego rodzeństwa, które pewnego czerwcowego wieczoru Jacek znalazł na parkingu pod naszym domem. Wiek maluchów oszacowaliśmy na około trzy miesiące. Były już całkiem samodzielne: skutecznie polowały na gołębie, dzielnie chroniły się pod samochodami przed kolejnymi ulewami, mimo że ubłocone i mokre beztrosko bawiły się w momentach rozpogodzeń, propozycje karmienia przyjmowały z lekką rezerwą, aczkolwiek nader życzliwie, zwłaszcza Fawo – najodważniejszy z całej czwórki.

Dzięki pomocy nieocenionej Ani Bruszewskiej z całych sił starającej się pomagać takim właśnie bidom, udało się maluchy wyłapać, podleczyć (brat Fawo, Adaś, wymagał kosztownej operacji) i znaleźć im dom tymczasowy, a następnie domy stałe. Jeden z nich u nas – dla Fawka właśnie.

Wprowadzenie malucha do orientalnego stada przebiegło całkiem bezkolizyjnie. Do tej pory jednak bawi nas obserwowanie różnic w zachowaniu naszych patyczaków i wyraźnie skoligaconego z Maine Coonami futrzaka. Na przykład to, że zamiast jak każdy przyzwoity kot krótkowłosy spać zwinięty w elegancki kłębek, Fawo najchętniej wali się bezwładnie na bok maksymalnie wyciągnięty bądź wygięty w gustowny łuk. Ze względu na tę właściwość wołamy nań niekiedy „Szmatkens” albo „Pan Ściereczka”.

Obecność w domu podrośniętego kociaka sprawiło największą frajdę naszej najmłodszej kotce, Elfin Elaine. Nie ma dnia, żeby ta dwójka nie zdemolowała czegoś goniąc się zapamiętale.