Nowotwory bolą, ale u Gapy objawy bólowe długo nie były widoczne. Zastanawiało mnie tylko jedno jej zachowanie. Mimo że wieczory były już dość chłodne, po zapadnięciu zmroku regularnie wychodziła na balkon, kładła się na dolnej półce drapaka i leżała tam przez długie godziny. Myślałam, że to może być jej sposób na trudności z oddychaniem, ale teraz myślę, że może w ten sposób – oddychając chłodnym powietrzem – mogła szukać ulgi w bólu.

W przeddzień naszego pożegnania również tam zaległa. Na tyle konsekwentnie, że mimo zaplanowanego załamania pogody postanowiłam zostawić balkon otwarty i ewentualnie zamknąć go dopiero w nocy, jeśli okaże się, że kotom przebywanie tam się znudziło, albo po prostu wygonił je chłód.

Światło było zgaszone, ale jeszcze nie spałam, kiedy usłyszałam, że Gapa skacze na drzwi pokoju Marcela. Zadymiara jedna! Zachowanie, które w przeszłości często doprowadzało nas do szału, teraz witaliśmy z czułością: skoro nadal robi coś, co jest dla niej najbardziej typowe, to znaczy, że nie jest z nią jeszcze tak źle. Wyszłam, żeby zabrać ja do sypialni – okazało się, że drzwi już ustąpiły i kotka jest już w środku. Pomyślałam z uznaniem o jej zręczności: kiedyś w otwieraniu pomagała jej masa, ale choroba sprawiła, że dziś była o 1,5 kg niż w swoich „najlepszych” czasach.

Noc, którą z nami spędziła, była zupełnie zwyczajna, ale przez cały czas czułam niepokój: czy nie za krótko spała z Jackiem pod kołdrą? Czy się od nas nie izoluje? Ale w końcu leżąca w nogach poduszka z Livesportu, na której spała, to też jedno z jej ulubionych miejsc.

W nocy obudził mnie odgłos wymiotów. Nie wstałam, posprząta się rano. Mam tylko nadzieję, że po ciemku w nic nie wdepnę.

Pogoda faktycznie gwałtownie się pogorszyła: rano obudziło nas wycie wiatru. Jacek, który wstał wcześnie i szykował się do Fox Open przyniósł wiadomość, że sobotnia runda turnieju została odwołana, chwilę później przełożone na niedzielę zostały również zajęcia dla dzieci.

Skoro tak, zostałam w łóżku „weekendowo” do 9:00. Po śniadaniu przyniosłam Gapie normalną porcję leków zamkniętych w kapsułce. Ostatnio zrobiło się ich tyle, że podawanie pojedynczo zrobiło się kłopotliwe: Ranigast, Aspargin na uzupełnienie magnezu i potasu, raz na trzy dni Mirtor na apetyt, w razie gdyby nie wystarczał jeszcze Peritol (podałam), moczopędne Libeo, którego dawka ostatnio została zwiększona z ¼ do ½ tabletki i jeszcze pół tabletki sterydu (nowość).

Gapa leżała normalnie u Jacka na kolanach. Pomyślałam, że jeszcze niedawno widząc mnie o tej porze, natychmiast zwiałaby pod łóżko. W którymś momencie zaczęła aktywnie unikać leków, a niezwykła czujność, jaką przy tym wykazywała, w równym stopniu wzbudzała mój podziw, co doprowadzała do pasji, kiedy bezskutecznie starałam się ją złapać. Ale to było kiedyś – od jakiegoś czasu po prostu z rezygnacją poddawała się procedurze.

Zabrałam się za sprzątanie – o 16:00 mieli przyjechać ludzie po Ondine i trzeba było doprowadzić dom do porządku. Poza tym był weekend.

Kiedy koło 12 ponownie weszłam do sypialni, Gapy nigdzie nie było. Jedynie wybrzuszenie pod kołdrą wskazywało, że może być tam kot, co było dość nietypowe. Śpiący sam pod kołdrą Kokos to norma, ale Gapa? Kiedy Jacek poszedł się położyć, poprosiłam go, żeby uważał na kota. Za jakiś czas przyszedł śmiejąc się od ucha do ucha: kładł się bardzo delikatnie, żeby nie obudzić kotki, tymczasem wybrzuszenie okazało się piżamą. Gdzie w takim razie jest Gapa?

Zajrzeliśmy nawołując do szafy, zajrzeliśmy pod łożko. Nie ma. Lista możliwych kryjówek w sypialni na tym się wyczerpała. Może w takim razie niepostrzeżenie wyszła, kiedy otworzyliśmy drzwi. Mało prawdopodobne, ale a nuż?

Postanowiłam dokładniej sprawdzić szafę. Odsunęłam ubrania, żeby dotrzeć do najdalszego kąta. Była. Niedobrze. Wyjęłam ja delikatnie i przeniosłam na łóżko. Wróciłam do sprzątania. Kiedy kolejny raz weszłam do pokoju, Gapa spała na różowym posłanku pod oknem. Włączyłam minutnik, żeby policzyć jej oddechy. 24 / min – nie ma powodu do niepokoju.

Jacek z Marcelem pojechali po koszulę na rozpoczęcie roku, ja sprzątałam dalej. Umyłam podłogi w przedpokoju i kuchni – zanim wyschną, mała przerwa. Trochę lipa się zrobiła – telefon został w sypialni, herbaty też sobie nie zrobię. Włączyłam Netflixa – „Dom dobry”. Film mnie wciągnął, byłam w połowie, kiedy chłopaki wróciły. Podłogi już dawno wyschły. Zajrzałam do Gapy. Biedaczka leżała na boku na różowym posłanku patrząc przed siebie niewidzącym, zamglonym wzrokiem Zrozumiałam, że ból, który do tej pory udawało jej się skutecznie maskować, tym razem dał o sobie znać z całą brutalnością.

HHHHHMM to protokół oceny jakości życia terminalnie chorego zwierzęcia. Nawet jeśli jest subiektywną oceną właściciela, wykonywany regularnie pozwala na śledzenie, jak jego stan się pogarsza. Każdy z siedmiu parametrów (Hurt – objawy bólu, Hunger – apetyt, Hydration – nawodnienie, Hygiene – stan sierści, Happiness – zainteresowanie otoczeniem, Mobility – ruchliwość, More Good than Bad Days – ogólna satysfakcja i więź z opiekunem) ocenia się w skali 0-10 pkt, wynik powyżej 35 punktów (czyli 5 pkt+ na każdym parametrze) zwykle oznacza, że jakość życia jest całkiem w porządku. W ostatnich dniach, nawet jeśli nie zapisywałam wyniku, często myślałam o Gapie przez pryzmat tych parametrów. Wprawdzie apetyt ma przeciętny i trzeba ją kroplówkować, ale jest ruchliwa, kumata, lubi towarzystwo, jak chce gdzieś pójść czy na coś wskoczyć, to idzie i wskakuje, jest w dobrej kondycji, nie widać, żeby ja coś bolało, nie ma trudności z oddychaniem. Słowem: dobrze nie jest, ale nadal w porządku. 40 coś punktów.

I w tej jednej chwili wszystko runęło. Ta Gapa leżąca i patrząca nieprzytomnymi oczami, jej poranna niechęć do wyjścia i kontaktów z innymi kotami, ten najciemniejszy i najdalszy kąt w szafie. Myśl, która kołatała mi się po głowie od rana: żeby zadzwonić do Anety i sprawdzić jej dostępność w weekend „w razie gdyby” w jednym momencie się zmaterializowała: sięgnęłam po telefon.

– Do 15:30 jesteśmy, potem jedziemy na koncert i będziemy późnym wieczorem.

Była 14:00, czyli albo jedziemy teraz, albo czekamy i nie wiadomo, co się wydarzy. W najgorszym wypadku będę siedziała dwie godziny zanosząc się od płaczu w poczekalni Multivetu wśród jazgoczących pomeranianów z umierającą Gapą na kolanach. Albo będzie się męczyć do jutra. Albo tak jak Rascal – umrze „naturalnie”, ale nie będzie to lekka śmierć. A może odzyska siły i przeżyje spokojnie kilka kolejnych dni aż do następnego pogorszenia?

Poszłam po transporter, wyjęłam z niego kocyk. Przesiąknięty zapachem ostatniej onkologicznej wizyty na Białobrzeskiej nie był właściwym rekwizytem. Zamiast niego włożyłam świeżo wyprany kocyk Marcela. Oczywiście w międzyczasie Kokos zdążył wleźć do środka – wyrzuciłam go z transportera i z sypialni. – Może wstrzymajmy się jeszcze trochę, patrz – wstała i pije wodę – próbował jeszcze przekonać mnie Jacek. Żegnaliśmy już Rascala, Uszę, Hankę oraz kilka kociaków, więc znam doskonale to zjawisko, kiedy rozpaczliwie chwytamy się nadziei na trwałą poprawę, która pojawia się przy każdym przebłysku lepszego samopoczucia i staramy się nie dostrzegać, stan zwierzęcia systematycznie się pogarsza.

Kot samodzielnie skubnął trochę karmy, był w kuwecie, wskoczył na krzesło.

Otworzyła w nocy drzwi do pokoju Marcela. Wstała i pije wodę.

Gapa mruczała, kiedy w lecznicy wyjmowałam ją z transportera. Ułożyłam ją na kocyku i głaskałam, podczas kiedy Aneta szykowała wszystkie niezbędne utensylia. Zastrzyk usypiający naprawdę ją wkurzył – ukłucie w pośladek musiało być bolesne, ale to była tylko chwila. Potem jej głowa robiła się coraz cięższa, mięśnie stopniowo się rozluźniały – położyła się i zasnęła. Nastroszona, otwarta sierść pod wpływem głaskania, a może i w wyniku tego, że ból wreszcie ustąpił, odzyskała normalny, schludny wygląd. Jeszcze śmiertelna kroplówka i nasza wspólna 10-letnia podróż dobiegła końca.

Elfin Elaine 22.08.2016-22.08.2026

Szkoda, że Twoje ostatnie urodziny nie minęły nam bardziej radośnie, ale jestem wdzięczna wszystkim tym, dzięki którym mogłaś ich doczekać. Czyli doktorowi Jagielskiemu, sobie, Jackowi i Twojemu, Gapo, dzielnemu organizmowi. W najśmielszych marzeniach nie przypuszczałam, że pomiędzy fatalną diagnozą a naszym pożegnaniem upłynie prawie dziewięć miesięcy. Chciałam, żebyś jeszcze zdążyła zobaczyć swoje wnuki (dzieci Naughty), a one urodziły się, dorosły, wyszły z domu, po nich były jeszcze kolejne kocięta (O-Choc), które tak samo dorosły i zaczęły wyjeżdżać, a Ty ciągle byłaś z nami i to w niezłej formie. Śpij teraz smacznie, kochana koteczko.

Dzień po naszym powrocie z dalekiej północy, do swojego nowego domu wyjechał rudzielec Neo. Tym razem nie bardzo daleko – zamieszkał wraz z Ksenią i Arturem na warszawskiej Pradze. Tydzień po Neo przyszła pora na Nico. Nasz syjamek, najbardziej żywiołowy kociak z miotu, jest w Lublinie w domu Julii i Kuby, regularnie odwiedzany przez mieszkające w tym samym domu kotki Małaczka i Dużuteńkę (przykłady „roboczych” kocich imion, które zostały z futrzakami na zawsze – wypisz, wymaluj przypadek naszej Gapy). No i wreszcie Nigiri, która po odczekaniu obowiązkowych 21 dni od szczepienia na wściekliznę (wymóg przy podróżach zagranicznych) odleciała z Natalyią i Konstantinem do Bukaresztu stając się tym samym pierwszym kociakiem z Monichiwy na rumuńskiej ziemi. Co tam zresztą podróż Warszawa-Bukareszt. Towarzyszem Nigiri jest Kuzya, dachowiec znaleziony na ulicy w… Dżakarcie.

Tradycyjnie życzymy naszym maluchom długiego i szczęśliwego życia w nowych domach a ich właścicielom przynajmniej tyle radości z ich obecności, ile my doświadczyliśmy opiekując się nimi przez pierwsze miesiące ich życia.

I nie był to koniec wstrząsów! W środku kolejnej nocy, czyli mniej więcej 30 godzin od pojawienia się pierwszej piątki, odkryłam w porodówce kocię nr 6. To już była prawdziwa bomba – mało że maluch pojawił się na świecie po takim czasie (słyszeliśmy wcześniej o takich przypadkach, ale nam zdarzyło się to po raz pierwszy), to spodziewaliśmy się go zupełnie – na USG była przecież widoczna piątka. Miałam oczywiście obawy, że naszemu „spóźnialskiemu” trudno będzie nadrobić dystans do urodzonego półtorej doby wcześniej rodzeństwa, ale okazały się one bezpodstawne, bo radzi sobie naprawdę nieźle.

W porównaniu z innymi naszymi kotkami, Muriel prezentuje dość nieortodoksyjne podejście do opieki nad kociętami. W pierwszej dobie po porodzie w plebiscycie na matkę roku dostałaby raczej odległe miejsce, ale ten stan – skołowana po porodzie kotka nie wykazuje przesadnego zainteresowania maluchami i utrzymanie jej przy nich wymaga sporo naszej pracy – znamy aż za dobrze, dlatego wiedzieliśmy, że raczej nie będzie trwał długo. Nie spodziewaliśmy się natomiast, że będzie matką trwale dochodzącą. Są kotki, które praktycznie nie odchodzą od maluchów i takie, które, mimo że lubią pobyć same, biegną na odsiecz na każde piśnięcie kociaka. Dla Muriel opieka nad miotem to po prostu jedno z życiowych zadań. Ważne, ale na pewno nie ważniejsze niż zabawa z dzieciakami Naughty, czy możliwość powylegiwania się z nimi oraz Koko i Gapą na ulubionych posłaniach w salonie. Kociakom zupełnie nie przeszkadza to, że ich matka dzieli czas pomiędzy te trzy czynności.  Najedzone i starannie wylizane w trakcie maminych odwiedzin przez dużą część doby śpią w porodówce same. Nie przeszkadza to również nam, dopóki przyrosty wagi wskazują, że potrzeby życiowe maluchów zaspokojone są w 100 proc.

Nim to jednak nastąpi, zachęcam do obejrzenia fotek półtoratygodniowych maluchów TU

Dwa słowa odnośnie statusów maluchów na stronie: Wolny oznacza, że kociak na pewno jest dostępny, Opcja – że ktoś się już nim interesuje. Na tym etapie życia kociąt zazwyczaj są to osoby, które mają już od nas kota a w planach poszerzenie stada o kolejnego osobnika. Nie znaczy to, że o takiego kociaka nie można i nie warto pytać. Po pierwsze nie jest to jeszcze zainteresowanie wiążące i wszystko może się jeszcze zmienić.

Finalne rezerwacje kociąt przyjmujemy zresztą nie wcześniej niż po ukończeniu przez nie 5 tygodni życia. Ten czas służy nam na podjęcie decyzji o ewentualnym przeznaczeniu hodowlanym jedneczo czy drugiego kociego dziecka. Mimo to w przypadku zainteresowania którymś z kotów warto już teraz być z nami w kontakcie – jeśli obiekt zainteresowań ostatecznie będzie dostępny, na pewno się odezwiemy.

Z punktu widzenia wychowania kociąt 4-5 to idealna liczba. Gromadka całkiem pokaźna, a przy maminym cycu cały czas jest dość luźno, więc nawet kociaki, które urodziły się nieco mniejsze, jak jedna z naszych szylkretek, nie są skazane na brutalną walkę z olbrzymami. Nieśmiało mam więc nadzieję na powrót po małej przerwie do cudownej tradycji miotów bezobsługowych, czyli takich, w którym zaangażowanie hodowcy w pierwszym miesiącu ogranicza się do ważenia maluchów rano i wieczorem, cmokania z zachwytem nad ich rozwojem i wymianie co jakiś czas kocyków w gnieździe. Na razie wszystko tak się toczy i oby tak zostało!

Więcej szczegółów odnośnie maluchów oraz ich indywidualna prezentacja już wkrótce w zakładce Kocięta.

Kiedy tylko pierwsze oszołomienie minęło, Koko okazała się świetną, troskliwą i oddaną potomstwu rodzicielką. W wychowaniu kociaków ma zresztą duże wsparcie od swojej mamy, Elaine. Dopuszczenie do maluchów innego z naszych kocich domowników to coś, czego nigdy nie braliśmy pod uwagę. Uważaliśmy, że kotce po porodzie potrzebny jej spokój i pełne skupienie na maluchach oraz obawialiśmy się, że towarzystwo innego kota czy kotki może nie być dla nich wystarczająco bezpieczne. Ale Gapa to co innego. Obie z Koko są ze sobą bardzo zżyte, swego czasu dała się poznać jako najlepsza matka, więc kiedy okazało się, że mamy do wyboru zamknąć ją na klucz (inaczej otwiera sobie drzwi) w innym pokoju i znosić jej wrzaski, albo wpuścić ją do sypialni i zobaczyć, co się wydarzy, wybraliśmy to drugie. Z początku pod naszą kontrolą i tylko w dzień, ale po dwóch dniach obserwowania jej i Koko zachowania, uznaliśmy, że nic nie stoi na przeszkodzie, żeby towarzyszyła swojej córce i jej małym jako dodatkowy termofor i wylizywacz. Na zdjęciu poniżej dobrze widać, jak to u nas wygląda.

Więcej szczegółów i indywidualne zdjęcia maluchów już wkrótce!

Lewis i jego nowi towarzysze

Nie spoczywamy na laurach, bo w ostatni weekend kwietnia czeka nas jeszcze jedna wyprawa – tym razem na Słowację, gdzie na wystawie w Żilinie liczymy na ukończenie tytułu International Premiora naszej macierzystej federacji.

Kokos jako chłopiec z plakatu pokazu naszego klubu i jako zwycięzca wystawy TICA w klasie kastratów

Łaciaty Lewisek to prawdziwe żywe srebro – śmiały, ciekawski i wszędobylski. Najlepszy dla niego dom, to taki, w którym dużo się dzieje. Landunio jest dużo spokojniejszy, na nowe dla niego sytuacje nie reaguje tak żywiołowo. Bawiąc się z bratem pierwszy odpuszcza, nad przedłużające się gonitwy i zapasy przedkładając wylegiwanie na ciepłym kaloryferze. To jeden z takich kociaków, którego w razie potrzeby wypuścilibyśmy także do domu, w którym miałby być kocim jedynakiem (choć oczywiście wychowany w kocim domu i mający bieżący kontakt z reszta naszych futrzanych rezydentów nie ma żadnych problemów z międzykocimi relacjami).