I nie był to koniec wstrząsów! W środku kolejnej nocy, czyli mniej więcej 30 godzin od pojawienia się pierwszej piątki, odkryłam w porodówce kocię nr 6. To już była prawdziwa bomba – mało że maluch pojawił się na świecie po takim czasie (słyszeliśmy wcześniej o takich przypadkach, ale nam zdarzyło się to po raz pierwszy), to spodziewaliśmy się go zupełnie – na USG była przecież widoczna piątka. Miałam oczywiście obawy, że naszemu „spóźnialskiemu” trudno będzie nadrobić dystans do urodzonego półtorej doby wcześniej rodzeństwa, ale okazały się one bezpodstawne, bo radzi sobie naprawdę nieźle.

W porównaniu z innymi naszymi kotkami, Muriel prezentuje dość nieortodoksyjne podejście do opieki nad kociętami. W pierwszej dobie po porodzie w plebiscycie na matkę roku dostałaby raczej odległe miejsce, ale ten stan – skołowana po porodzie kotka nie wykazuje przesadnego zainteresowania maluchami i utrzymanie jej przy nich wymaga sporo naszej pracy – znamy aż za dobrze, dlatego wiedzieliśmy, że raczej nie będzie trwał długo. Nie spodziewaliśmy się natomiast, że będzie matką trwale dochodzącą. Są kotki, które praktycznie nie odchodzą od maluchów i takie, które, mimo że lubią pobyć same, biegną na odsiecz na każde piśnięcie kociaka. Dla Muriel opieka nad miotem to po prostu jedno z życiowych zadań. Ważne, ale na pewno nie ważniejsze niż zabawa z dzieciakami Naughty, czy możliwość powylegiwania się z nimi oraz Koko i Gapą na ulubionych posłaniach w salonie. Kociakom zupełnie nie przeszkadza to, że ich matka dzieli czas pomiędzy te trzy czynności.  Najedzone i starannie wylizane w trakcie maminych odwiedzin przez dużą część doby śpią w porodówce same. Nie przeszkadza to również nam, dopóki przyrosty wagi wskazują, że potrzeby życiowe maluchów zaspokojone są w 100 proc.

Nim to jednak nastąpi, zachęcam do obejrzenia fotek półtoratygodniowych maluchów TU

Dwa słowa odnośnie statusów maluchów na stronie: Wolny oznacza, że kociak na pewno jest dostępny, Opcja – że ktoś się już nim interesuje. Na tym etapie życia kociąt zazwyczaj są to osoby, które mają już od nas kota a w planach poszerzenie stada o kolejnego osobnika. Nie znaczy to, że o takiego kociaka nie można i nie warto pytać. Po pierwsze nie jest to jeszcze zainteresowanie wiążące i wszystko może się jeszcze zmienić.

Finalne rezerwacje kociąt przyjmujemy zresztą nie wcześniej niż po ukończeniu przez nie 5 tygodni życia. Ten czas służy nam na podjęcie decyzji o ewentualnym przeznaczeniu hodowlanym jedneczo czy drugiego kociego dziecka. Mimo to w przypadku zainteresowania którymś z kotów warto już teraz być z nami w kontakcie – jeśli obiekt zainteresowań ostatecznie będzie dostępny, na pewno się odezwiemy.

Z punktu widzenia wychowania kociąt 4-5 to idealna liczba. Gromadka całkiem pokaźna, a przy maminym cycu cały czas jest dość luźno, więc nawet kociaki, które urodziły się nieco mniejsze, jak jedna z naszych szylkretek, nie są skazane na brutalną walkę z olbrzymami. Nieśmiało mam więc nadzieję na powrót po małej przerwie do cudownej tradycji miotów bezobsługowych, czyli takich, w którym zaangażowanie hodowcy w pierwszym miesiącu ogranicza się do ważenia maluchów rano i wieczorem, cmokania z zachwytem nad ich rozwojem i wymianie co jakiś czas kocyków w gnieździe. Na razie wszystko tak się toczy i oby tak zostało!

Więcej szczegółów odnośnie maluchów oraz ich indywidualna prezentacja już wkrótce w zakładce Kocięta.

Kiedy tylko pierwsze oszołomienie minęło, Koko okazała się świetną, troskliwą i oddaną potomstwu rodzicielką. W wychowaniu kociaków ma zresztą duże wsparcie od swojej mamy, Elaine. Dopuszczenie do maluchów innego z naszych kocich domowników to coś, czego nigdy nie braliśmy pod uwagę. Uważaliśmy, że kotce po porodzie potrzebny jej spokój i pełne skupienie na maluchach oraz obawialiśmy się, że towarzystwo innego kota czy kotki może nie być dla nich wystarczająco bezpieczne. Ale Gapa to co innego. Obie z Koko są ze sobą bardzo zżyte, swego czasu dała się poznać jako najlepsza matka, więc kiedy okazało się, że mamy do wyboru zamknąć ją na klucz (inaczej otwiera sobie drzwi) w innym pokoju i znosić jej wrzaski, albo wpuścić ją do sypialni i zobaczyć, co się wydarzy, wybraliśmy to drugie. Z początku pod naszą kontrolą i tylko w dzień, ale po dwóch dniach obserwowania jej i Koko zachowania, uznaliśmy, że nic nie stoi na przeszkodzie, żeby towarzyszyła swojej córce i jej małym jako dodatkowy termofor i wylizywacz. Na zdjęciu poniżej dobrze widać, jak to u nas wygląda.

Więcej szczegółów i indywidualne zdjęcia maluchów już wkrótce!

Lewis i jego nowi towarzysze

Nie spoczywamy na laurach, bo w ostatni weekend kwietnia czeka nas jeszcze jedna wyprawa – tym razem na Słowację, gdzie na wystawie w Żilinie liczymy na ukończenie tytułu International Premiora naszej macierzystej federacji.

Kokos jako chłopiec z plakatu pokazu naszego klubu i jako zwycięzca wystawy TICA w klasie kastratów

Łaciaty Lewisek to prawdziwe żywe srebro – śmiały, ciekawski i wszędobylski. Najlepszy dla niego dom, to taki, w którym dużo się dzieje. Landunio jest dużo spokojniejszy, na nowe dla niego sytuacje nie reaguje tak żywiołowo. Bawiąc się z bratem pierwszy odpuszcza, nad przedłużające się gonitwy i zapasy przedkładając wylegiwanie na ciepłym kaloryferze. To jeden z takich kociaków, którego w razie potrzeby wypuścilibyśmy także do domu, w którym miałby być kocim jedynakiem (choć oczywiście wychowany w kocim domu i mający bieżący kontakt z reszta naszych futrzanych rezydentów nie ma żadnych problemów z międzykocimi relacjami).

Więcej informacji o chłopakach i zdjęć już wkrótce.

Siedlce okazały się dla nas dużo bardziej łaskawe niż Poznań. Lubcia dostała dwa kolejne certyfikaty oraz była w sobotę nominowana do Best in Show, w którym przegrała w losowaniu (w przypadku remisu i braku sędziego z odpowiednimi uprawnieniami do rozstrzygnięcia impasu, o wygranej decyduje ślepy traf – losowanie wyłania sędziego, który wskazuje zwycięzcę, czyli kota, na którego wcześniej zagłosował), zaś Koko w oba dni dostała bezdyskusyjne Best in Show oraz po jednym głosie w wyborze Best in Category.

Ukoronowaniem naszych wystawowych peregrynacji był jeden dzień w Łodzi. Niedziela 11.12 – kiedy całą centralną Polskę zasypało mnóstwem śniegu. Zimowa (na zewnątrz) i industrialna (wewnątrz Hali Maszyn EC1, gdzie odbywała się wystawa) sceneria nie była dla nas łaskawa – musieliśmy zadowolić się ocenami Ex1 i ukończeniem przez Lubcię tytułu.

Równolegle do wystaw żegnaliśmy kolejne kociaki. Najpierw najstarszą Jojo. Nasza jedynaczka trafiła do domu, który dobrze znamy. Tj. znamy właścicieli, bo sam dom pojawił się w międzyczasie. Kiedy z Izą, Jackiem i ich długowłosym orientem Leonem zamieszkała siostra naszej Elaine, Elfin Eevee (w domu zwana Rysią) mieszkali jeszcze w Poznaniu, zaś obecnie w podpoznańskim Tarnowie Podgórnym w domu z dużym (i zabezpieczonym) ogrodem, który latem jest królestwem naszej kotki. Liczymy, że już niedługo Jojo będzie dobrą towarzyszką jej outdoorowych zabaw.

Po Jojo wyjechał Kokos, który jest jedynym kotem w rzeszowskim domu Patrycji i Tomka. – Na razie jedynym – zaklinał się pan Tomek decydując się na jego kupno. Mamy nadzieję, że nic się w tym względzie nie zmieniło, choć łobuzerska natura Kokosa ponoć cokolwiek daje się nowemu domowi we znaki.

Dzień po Kokosie w niedługą podróż na warszawskie Bemowo wyruszyła Kylie (czyli nasza „Keks”). Zamieszkała z Iwanem i jego żoną w towarzystwie urodziwego syjama. A potem była dłuższa przerwa – oczekiwanie na rejestrację nowej hodowli, do której miała pojechać Kim. W końcu tuż przed Świętami pożegnaliśmy także naszą syjamkę, czyli Kind of Kimberly Monichiwa*PL, która zamieszkała w Mysłowicach i wraz z liliowym syjamem Lumosem Grande Fortuna*PL z hodowli Doroty Matysiak będzie zaczątkiem programu hodowlanego GryfnyOrient*PL Marcina Małka, któremu życzymy sukcesów hodowlanych i wiele radości z naszej kotki.

Jojo i zabawa jej ulubioną jaszczurką